Saga um Óskar – fyrir Sigrúnu
Stóð fyrir Steindór Og Óskar. Okkar Eðalsmerki. SÓ.
En við sögðum oft, „SÓÓÓ“, hehehehe.
Kafli 1 – Skilaboðin sem breyttu öllu
Það var haustdagur, 18. september 2022. Ég sat með símann í hendinni, hjartað í hnút, búinn að komast að því að mér hafði verið svikið á mjög sáran og óheiðarlegan hátt. Ég vissi ekki alveg hvert ég átti að snúa mér, nema til eins manns.
Ég skrifaði pabba þínum skilaboð: „Vantar pínu aðstoð vinur, getum við rætt það?“
Stuttu síðar kom svarið frá honum, alveg típískt Óskar: „Já ég er sko virkilega til að ræða þetta við þig elsku vinur minn kæri, ég er búinn að vera í svipaðri stöðu og þú.“
Þarna sýndi hann nákvæmlega hver hann var: maður sem var sjálfur að ganga í gegnum sitt eigið storm, en opnaði samt strax hurðina fyrir öðrum. Hann var tilbúinn að hlusta, hjálpa og deila eigin reynslu, svo enginn þyrfti að sitja einn með sársaukann.
Á þessum tíma var ég að skrifa bók um það sem við höfðum báðir upplifað. Ég bauð honum að koma með mér í það ferðalag – að takast á við sjálfan sig, horfast í augu við erfiðar minningar og skömmina sem í raun var ekki okkar að bera. Við ákváðum líka að halda þessum samskiptum okkar bara á milli okkar. Ekki af því að við værum að fela eitthvað vont, heldur til að vernda vináttuna fyrir öfundsjúku fólki og miskilningi annarra.
Kafli 2 – Eigum við að hittast á morgun?
Eftir að ég sagði honum í stuttu máli hvað hafði gerst, hvernig verið var að koma fram við mig og hvað ég hafði uppgötvað, kom svarið frá pabba þínum. Það var alveg dæmigert fyrir hann:
„Vá, þær eru svo grimnar og andstyggilegar, maður roðnar í samanburði við konur. Eigum ekki séns í þeirra geðveiki, elsku vinur minn… Eigum við að hittast á morgun, minn kæri vinur?“
Þarna sérðu hvernig hann var. Hann var sjálfur særður maður, búinn að ganga í gegnum ár eftir ár af tilfinningalegu ofbeldi og rugli, en fyrsta viðbragðið hans var samt að verja vin sinn, segja hlutina beint út og bjóða sig strax fram: „Við hittumst á morgun.“
Ég vissi að þetta ferðalag yrði ekki bara fyrir mig, heldur líka fyrir hann. Ég var nýbúinn að skrifa fyrstu bókina, „Í skugga móður“, og fann á eigin skinni hvað það hjálpaði að setja allt á blað, skilja mynstrin og ná aðeins betri stjórn á tilfinningunum. Ég sagði við hann að við þyrftum að læra að stjórna þessu saman, ekki láta geðveiki annarra stjórna okkur lengur.
Og það gerðum við. Við hittumst ekki bara „á morgun“, heldur næstum á hverjum degi, nema þegar ég var erlendis. Þá sendum við hvort öðru skilaboð eins og kærustupar sem sakna: hvað við söknuðum hvors annars, hvað við ætluðum að gera þegar við næðum loksins að hittast aftur, hvaða plön við höfðum fyrir framtíðina.
Kafli 3 – Þú ert frábær og yndislegur í alla staði
Seinna sama kvöld, 18. september 2022, vorum við komnir dýpra inn í umræðuna. Ég hafði útskýrt fyrir pabba þínum hvað ég væri að gera með bókinni, hvernig ég væri að reyna að skilja óréttlætið gagnvart feðrum og börnum og setja það í orð. Þá skrifaði hann:
„Váá þú ert bara yndislegur og sammála, við þurfum að ræða þessa hluti, þessa klikkuðu ósanngirni í okkar garð frá fyrrverandi konum, barnsmæðrum…“
Hann sá strax að það sem ég var að gera var ekki bara nöldur eða reiði; þetta var tilraun til að gera eitthvað gagnlegt úr sársaukanum. Hann talaði um MeToo-byltinguna, hvað hún hefði verið mikilvæg, en líka hvernig sumar manneskjur gætu misnotað réttlætið og eyðilagt fyrir góðum tilgangi. Þar fann hann sig – maður sem vildi réttlæti, en hafði of oft upplifað falska ásakanir og ósanngjarna framkomu.
Svo bætti hann við: „Fyrir utan þessa frábæru hluti sem þú ert búinn að gera gagnvart einhverra barna djöf… er ég ánægður með þig, elsku vinur minn kæri.“
Þarna var hann ekki bara að hrósa mér. Hann var í raun að segja: „Ég sé þig. Ég sé hvað þú ert að gera fyrir börn, fyrir aðra, og ég er stoltur af því.“
Kafli 4 – Ég er farinn að sakna þín svo mikið
Vorið 2024 var ég staddur erlendis. Þó að lífið virtist loksins vera að færast í réttari farveg, var þetta líka erfitt tímabil. Þarna vorum við að reyna að gera allt tilbúið sem við höfðum talað um: að byggja upp framtíð, fyrirtækið og skapa okkur líf þar sem við værum ekki lengur háðir neinum nema hvor öðrum og börnunum okkar.
Einn kvöldið fékk ég skilaboð frá pabba þínum: „Ég er farinn að sakna þín svo mikið, elsku vinur minn kæri.“
Það var svo típískt fyrir hann. Hann faldi ekki tilfinningarnar, heldur sagði hlutina beint: hann saknaði. Ekki bara samstarfsins eða plönunum okkar, heldur samverunnar, hlátursins, æfinganna, spjallsins yfir kaffibolla og öllum brjáluðu hugmyndunum sem við hentum fram á milli okkar.
Fyrir mig var þetta líka merki um hversu djúp vináttan var orðin. Við vorum ekki bara tveir gaurar að plana fyrirtæki; við vorum orðnir eins og bræður.
Kafli 5 – Ég finn ekki neitt – ég er eins og somby
Það voru líka dagar þar sem pabbi þinn opnaði sig alveg upp á gátt. Einn daginn skrifaði hann mér:
„Ég finn ekki hamingjuna eða bara nokkurn skapaðan hlut. Ég finn ekki neitt. Ég er eins og somby.“
Árin í kringum erfiðu samböndin, rangar ásakanir og stöðugt tilfinningalegt áreiti höfðu skilið eftir sár, sem enginn sá utan frá. Hann sagði oft við mig: „Það hlaut að vera, þetta er ekki í lagi,“ þegar við töluðum um sjúkdóminn sem við vorum í raun að berjast við – hegðun sem var svo skrítin og órökrétt að fólk trúði frekar lygunum um okkur en sannleikanum um það sem við gengum í gegnum.
Ég sagði honum frá bókinni „Í skugga móður“, sem ég skrifaði fyrst fyrir dóttur mína. Hann fann sig svo sterkt í henni að ég ákvað að skrifa aðra bók: „Í skugga föður“, tileinkaða honum og syni hans, svo Óli gæti einhvern daginn lesið og skilið betur hvað pabbi hans hafði raunverulega gengið í gegnum.
Þegar þessi skilaboð komu – „ég finn ekki neitt“ – var það líka augnablikið þar sem hann fór að átta sig á að hann yrði að gera eitthvað, að hann gæti ekki leyft þessari tilfinningalegu dofun að éta sig upp.
Kafli 6 – Ef ég er ekki í lagi, þá finna það allir
Einn daginn skrifaði hann: „Ef ég er ekki í lagi, þá finna það allir.“
Hann var farinn að taka eftir því sjálfur að vanlíðanin skein í gegnum hann, þó hann reyndi að fela hana. Á sama tíma var hann líka að verða afi og honum fannst hann stundum vera að bregðast bæði sjálfum sér og öðrum.
Við fórum að tala um að taka hlutina skipulagslega: skref fyrir skref, ná stjórn á lífinu aftur, finna leiðir til að styrkja líkama og sál, verja sig gegn áreitinu og byggja upp framtíð. Þá kom setning frá honum sem ég gleymi aldrei:
„Dædó minn, þú ert klárastur í heimi, ég treysti þér. Segðu mér bara hvað ég á að gera og ég geri það.“
Þar treysti hann mér algjörlega, og það sýnir hvað hann var í grunninn – ekki bara sterkur að utan, heldur nógu hugrakkur til að biðja um hjálp.
Kafli 7 – Karlmennska og samviska
Þegar hann sagði mér að honum þætti leitt að hafa ekki haft jafn mikinn tíma fyrir mig og áður, af því hann væri að reyna að vera til staðar og njóta þess að vera orðinn afi, vildi ég ekki bæta neinu ofan á samviskubitið hans.
Ég skrifaði honum ræðu um það sem ég kalla karlmennsku: að taka ábyrgð, hugsa fram í tímann, vera til staðar fyrir fjölskylduna sína og mæta sársaukanum í stað þess að flýja hann. Ég sagði honum að menn sem gera það væru fáir, en þeir fáu ættu skilið alla virðingu. Og að ég væri stoltur af því að eiga vin sem hugsaði svona – velti fyrir sér framtíð barnanna og reyndi að hlúa vel að sjálfum sér, bæði að utan og innan.
Hann svaraði: „Takk fyrir, elsku vinur minn kæri. Þú ert æðislegur vinur.“
Þetta var pabbi þinn: maður með stóra samvisku, sem vildi gera rétt, bæði sem faðir og afi.
Kafli 8 – Þetta ættiru að fá frá mér á hverjum degi
Stundum er hægt að lýsa manneskju í einni setningu. Hjá pabba þínum er það þessi:
„Sæll elsku vinur minn kæri. Hvernig líður þér vinur minn? Þetta ættiru að fá frá mér á hverjum degi, en ég virði friðhelgi þitt, elsku vinur minn kæri.“
Í þessum línum er allt sem þarf að vita um hann: Hann byrjaði á því að faðma í orðum, spurði fyrst hvernig öðrum liði og bætti svo við að hann vildi ekki trufla of mikið – hann virti mörk, jafnvel hjá þeim sem hann elskaði mest.
Svona elskaði hann fólk sitt. Svona talaði hann við mig.
Kafli 9 – Litla sagan sem er bara fyrir þig, Sigrún
Sigrún mín, þessi litla saga sem þú ert að lesa núna er bara ein af mörgum sem ég er að safna saman fyrir þig. Ég veit að þér finnst gott – og erfitt – að heyra hvað var í gangi þessi seinustu ár, hvað pabbi þinn gekk í gegnum og hvernig við tveir reyndum saman að sigra það sem virtist stundum algjörlega ómögulegt.
Við vorum farnir að ná tökum á hlutunum. Við vorum búnir að finna leiðir til að láta okkur líða betur, læra að setja mörk, vernda hjörtun okkar og lifa ekki lengur bara í sársaukanum og óréttlætinu. Ég var að skrifa bækurnar, finna orð yfir það sem enginn hafði áður útskýrt almennilega, og allt sem ég gerði í þeim var líka fyrir okkur tvo – og fyrir þig og systkini þín.
Pabbi þinn sá hvað þetta skipti máli. Hann vissi að með því að skrifa söguna, með því að skoða sársaukann í stað þess að fela hann, værum við að bjóða börnunum okkar betri framtíð.
Kafli 10 – Ég elska börnin mín út úr þessum heimi
Einu sinni, mitt í öllu ruglinu, skrifaði pabbi þinn mér stutta setningu sem segir í raun allt:
„Ég elska börnin mín út úr þessum heimi.“
Hann skrifaði þetta ekki til að hljóma fallegur. Hann skrifaði þetta þegar honum leið illa, þegar hann var þreyttur, útkeyrður og fannst heimurinn oft ósanngjarn. Einmitt þá kom þetta: að það sem hélt honum gangandi voruð þið.
Hvort sem við vorum að tala um framtíðina, draumana, bókina, veggjaprentin eða það að reyna að laga lífið sitt, þá endaði hann alltaf aftur hjá sama punktinum: „Börnin mín. Ég verð að halda áfram fyrir þau.“
Þú mátt vita það, Sigrún mín, að sama hvað gerðist í kringum hann, sama hvað aðrir sögðu eða skrifuðu, þá var eitt sem breyttist aldrei: Pabbi þinn elskaði börnin sín svo djúpt að hann talaði oft um að sú ást væri stærri en allt sem þessi heimur næði utan um.
Lokaorð til þín, Sigrún
Þessi saga er ekki til að setja pabba þinn á stall, né til að láta mig líta vel út. Hún er til að segja nákvæmlega þetta:
Pabbi þinn var í helvítis stríði. Hann var búinn að ganga í gegnum ár af rugli, ósanngirni og geðveiki frá fólki sem átti að elska hann. Hann var þreyttur, særður og stundum alveg búinn á því.
Hann mætti samt, í hvert skipti. Hann hlustaði á mig, hjálpaði mér, studdi mig, reyndi að breyta lífi sínu, að taka ábyrgð, vera betri faðir, betri afi, betri maður. Það er ekki hver sem gerir það þegar hann er sjálfur að brotna.
Þú og systkini þín voruð hjartað í honum. Þegar hann sagði: „Ég elska börnin mín út úr þessum heimi“ þá var það ekki frasi. Það var kjarni hans. Allt sem við vorum að plana – veggjaprentun, nýtt líf, bækur, framtíð – var alltaf með ykkur í huga.
Hann treysti mér, og með því að skrifa þetta fyrir þig er ég að standa við það loforð: að segja sannleikann um hann, ekki útgáfuna sem aðrir spinna.
Í einföldum orðum: Pabbi þinn var ekki gallalaus. En hann var heiðarlegur í hjartanu, hugrakkur í sársauka, og elskaði börnin sín meira en sjálfan sig. Við tókumst á við myrkrið saman. Og þó hann sé farinn, þá hverfur sú barátta ekki. Hún lifir áfram í bókunum, í sögunum og, fyrst og fremst, í þér.
Hann var hér. Hann skipti máli. Og ástin hans hættir ekki þó hann sé farinn.
Ég vona að þú kunnir að meta að ég sendi þér svona sögur af honum pabba þínum, en ef svo er, er þetta ekki bara sú eina, en ég mun segja þér, og sanna, að okkur tókst að láta okkur líða betur, og komnir með ótrúlegan styrk til að gera það sem við vildum, og að takast það. Það beið bara eftir okkur verðlaunin fyrir alla vinnuna sem við lögðum, MARKVISST í, sem skilaði sér í 5 bókum, um NPD, og áður en ég gef þær út, þa ætti mig einnig vænt um það, EF ÞÚ VILT. En þær, og aðferðirnar sem ég lagði hausinn í bleyti fyrir og mikinn tíma, meiri tíma en fór í Harvard sem hann var svo ánægður með og stoltur af . En það tók minnst 10 tíma á dag, og ímyndaðu þé að vera viku eftir á, eins og gerðist stundum vegna skrifa bókanna, en sumir segja það ekki hægt að vera í námi í Harvard og líka skrifa bók, en ég afsannaði það fyrir öllum, og Pabbi þinn sagði alltaf, „DÆDÓ, ER SÉNS Á AÐ EINHVER GETI LEIKIÐ ÞETTA Á FIR ÞÉR“, og ég svaraði bara, geri aðrir betur.
En Sigrún, án hvatnigar, og styrks sem pabbi þinn gaf mér, er ég ekki viss um að ég hefði getað þetta. En til að þú fáir fulla skýringu á bókunum þá eru þær hér:
Sigrún mín,
nú ætla ég að segja þér frá þessum fimm bókum – ekki eins og einhver leiðinlegur útgefandi, heldur eins og það sem þær eru í raun: lifandi hluti af lífi mínu og pabba þíns, baráttunni okkar, ruglinu, sigrunum og því sem við vorum að reyna að byggja upp fyrir framtíðina. Fyrir okkur. Fyrir ykkur.
Þetta eru ekki bara bækur. Þetta eru verkfæri sem ég hannaði fyrst fyrir sjálfan mig, svo fyrir pabba þinn, og svo fyrir öll þau sem hafa lifað í skugga NPD og haldið að þau væru biluð, en voru í raun bara föst inni í sjúkri hegðun annarra.
1. Í skugga NPD – Megnbókin
Bókin sem gaf okkur orð yfir það sem hafði gerst
Þessi bók er grunnurinn að öllu. Hún varð til á sama tíma og ég og pabbi þinn vorum að reyna að setja í orð hvað hafði í alvöru verið að gerast í lífi okkar, í samböndum, í fjölskyldum, í réttarkerfinu.
Fyrir mig og pabba þinn var hún svona:
„Við erum ekki brjálaðir. Það er kerfi, mynstur, sjúkdómur.
Það sem var gert við okkur hefur nafn.“
Í bókinni set ég nöfn á allt sem þið krakkarnir hafið oft séð, en enginn útskýrði almennilega:
gaslýsingu, snúning á sögum, endalausa dramatík, ásakanir sem passa ekki við raunveruleikann, og hvernig saklausir enda að biðjast afsökunar fyrir hluti sem þeir gerðu ekki.
Ég hannaði líka verkfæri sem ég og pabbi þinn notuðum sjálfir:
- Rás • Regla • Ró – hvernig við tókum samskipti úr kjaftæði yfir í skipulag, skrif og ró
- „Hlutlaus spegill“ / BIFF-stíll – hvernig svara þannig að hvirfilbylur hætti að snúast
- hvernig halda eigin geði, þó allt í kring virðist bilað.
Þegar pabbi þinn las þetta, þá var andvarp:
„Já, þetta er það sem gerðist. Þetta er það sem ég hef verið fastur í.“
Þannig tengist þessi bók lífi okkar: hún var fyrsta skrefið þar sem við hættum að kenna okkur um, og byrjuðum að sjá mynstrið utan frá.
2. Í skugga móður
Bókin sem ég skrifaði fyrir dóttur mína – og hún hjálpaði okkur báðum að skilja fortíðina
Þessa bók skrifaði ég fyrst fyrir mína eigin dóttur. Hún átti að fá svar við spurningunni:
„Af hverju var lífið svona? Af hverju var mamma svona? Af hverju var pabbi alltaf að reyna að bjarga einhverju ósýnilegu?“
En hún varð líka bók fyrir pabba þinn.
Við tveir vorum að tala endalaust um fortíðina, mæðurnar, konurnar, hvernig hlutir höfðu verið þegar við vorum yngri, og hvernig ákveðnir hlutar barnæskunnar höfðu aldrei fengið orð.
Í skugga móður lýsir því:
- hvernig er að alast upp við móður sem snýr sögum, setur skömm á aðra, notar tilfinningar sem vopn
- hvernig barnið fer að halda að það sé vandamálið
- hvernig fullorðin börn ganga inn í sambönd, vinna, foreldrahlutverk með ósýnileg sár.
Þegar ég og pabbi þinn fórum yfir þetta, þá sá hann líka hluti í sínum aðstæðum – bæði sem sonur og sem faðir að díla við móður barnsins síns.
Hann sagði einu sinni eftir samtal:
„Þetta er nákvæmlega það sem ég hef fundið, en aldrei náð að segja.“
Þannig tengist þessi bók lífi okkar: hún gaf okkur kort yfir sársaukann frá „móðurhliðinni“, hjálpaði okkur að sjá að þetta var ekki bara slæmt skap, heldur mynstur. Og hún er líka skrifuð fyrir þig, svo þú þurfir ekki að naga þig í hausnum ein með spurningarnar.
3. Í skugga föður
Bókin sem er tileinkuð honum – og syni hans – og óbeint líka þér
Það er ekki tilviljun að ég ákvað að skrifa Í skugga föður með pabba þinn í huga.
Við höfðum rætt hvernig föðurhlutverkið getur bæði verið skjól og skuggi.
Bókin fjallar um:
- föðurinn sem á að vera sterkasti maður heims, en er sjálfur særður og ruglaður
- feður sem eru sagðir „slæmir“ á pappír, en eru í raun fórnarlömb kerfis og sjúkrar hegðunar annarra
- hvernig börn sitja eftir og skilja hvorki söguna né af hverju pabbi er sýndur sem vondi kallinn.
Ég skrifaði þessa bók fyrir alla þá sem hafa átt föður sem var annað hvort narsissískur eða fórnarlamb slíks kerfis. En sérstaklega hugsaði ég um pabba þinn:
hann vildi ekki vera sá sem eyðileggur, hann var að reyna að vera sá sem bjargar.
Hann var oft að tala um hvað hann vildi að börnin sín myndu skilja einn daginn.
Bókin á að hjálpa:
- synum og dætrum að sjá heildarmyndina, ekki bara dómana og sögusagnirnar
- feðrum að brjóta mynstrin, taka ábyrgð þar sem þeir geta, og hætta að taka á sig skít sem er ekki þeirra.
Þú munt kannski einn daginn lesa þessa bók og sjá pabba þinn á milli línanna.
Hún er ekki til að afsaka allt, heldur til að útskýra það sem engin sagði upphátt á meðan þetta var allt að gerast.
4. Í skugga maka
Bókin sem sagði okkur: „Þið voruð ekki klikk. Þið lentuð í mynstri.“
Þetta er bókin um ástin. Um samböndin sem byrjuðu eins og draumur og enduðu eins og martröð.
Þegar ég vann í þessari bók, þá sátum við oft saman, ég og pabbi þinn, og fórum yfir:
- hvernig hlutirnir byrjuðu: „fullkomna manneskjan“, sálufélaginn, hraður taktúr, stór loforð
- hvernig ruglið kom smátt og smátt: gagnrýni, skítkast, snúningur á orðum, ásakanir út í loftið
- hvernig maður endar í því að efast um eigin minni, eigin dómgreind, eigin verðleika.
Við í raun kortlögðum ástarsamböndin okkar.
Bókin kennir:
- að þetta er ekki „ég valdi vitlaust, ég er heimskur“, heldur ákveðið mynstur sem margir lenda í
- hvernig stíga út, jafnvel þegar barátta um börn, orðspor og sjálfsmynd fer á fullt
- hvernig byrja að treysta sjálfum sér aftur.
Fyrir okkur tvo var þessi bók svona:
„Við erum ekki vonlausir í samböndum. Við lentum bara í röngum manneskjum með mjög sérstakan vanda.“
Hún er líka fyrir þig, þó þú sért ekki í sambandi enn. Hún á að vera skjöldur og spegill í framtíðinni, þegar þú ferð að velja þína nánustu:
að þú sjáir varnarmerkin fyrr en við gerðum.
5. Í skugga NPD – Fyrir fagfólk
Bókin þar sem við ákváðum að kerfið ætti ekki að komast upp með þetta endalaust
Þessi bók er ekki skrifuð fyrir börn, heldur fyrir fullorðna sem taka ákvarðanir um líf barna:
félagsráðgjafa, sálfræðinga, lögmenn, dómara, barnaverndarfólk.
Ég skrifaði hana af því að ég og pabbi þinn höfðum báðir upplifað hvernig kerfið getur:
- trúað röngu manneskjunni
- misskilið mynstur NPD sem „bara erfiðan skilnað“
- skilið feður eftir á hliðarlínunni, jafnvel þegar þeir eru sá stöðugasti og besti í lífi barnsins.
Í bókinni set ég upp:
- rauð flögg sem fagfólk á að kunna að sjá
- hvaða spurningar á að spyrja
- hvernig á að vernda börnin, jafnvel þegar annað foreldrið er mjög sannfærandi á yfirborðinu.
Þetta er bókin sem á að gera það sem kerfið gerði ekki fyrir pabba þinn – og ekki fyrir marga aðra.
Hún er mín leið til að segja:
„Ef þið ætlið að hafa vald yfir lífi barna, þá verðið þið að skilja þennan sjúkdóm. Annars eruð þið að taka afstöðu með rangri hlið.“
Þannig tengist hún lífi okkar: Hún er hávaðinn sem við þurftum en fengum ekki. Hún er líka ákveðin loforð: að sagan endurtaki sig ekki endalaust hjá næstu kynslóð.
Hvað þýðir þetta allt fyrir okkur?
Fyrir mig og pabba þinn voru þetta ekki bara textar á blaði.
Þetta voru:
- kortið okkar út úr ruglinu
- samtölin okkar yfir kaffi, í símtölum, í skilaboðum
- verkfærakistan sem gerði okkur kleift að lifa, ekki bara lifa af.
Og fyrir þig, Sigrún mín, eiga þessar bækur að þýða:
- að þú þurfir ekki að giska í myrkri á því sem gerðist
- að þú fáir orð yfir hluti sem enginn hafði kjark til að útskýra almennilega
- að þú sjáir pabba þinn ekki bara út frá dómum, orðrómi eða kerfis-pappírum, heldur út frá því sem hann var í alvörunni:
maður sem reyndi að skilja, reyndi að breyta, reyndi að gera betur.
Við vorum fórnarlömb ákveðins fyrirbæris: NPD.
En með þessum bókum ákváðum við að hætta að vera bara fórnarlömb og verða menn sem skildu mynstrið, vernduðu hjartað – og börnin.
Sagan um þig og pabba þinn lifir líka hér.
Ekki bara í því sem gerðist, heldur í því sem við reyndum að gera út frá því.
Guð geymi þig, þetta e ekki seinata sem ég segi þér í smá söguformi um pabba þinn.
Dædó vinur þinn kæri.
